Οι σελίδες που ακολουθούν δεν έχουν σοβαρές
αξιώσεις. Όπως καταπλημμύριζε την ψυχή ο πόνος με τα οδυνηρά κι αναπάντητα
ερωτηματικά για τη συμφορά, την αδικία και την προσφυγιά, το μίλημα ερχόταν από
μοναχό του κι έπαιρνε στο χαρτί την υφή, το χαρακτήρα και τη μορφή που εκείνο
διάλεγε. Οι καιροί, άλλωστε, απαιτούσαν τομές γοργές κι η συγκίνηση, που
περίσσευε, πάσχιζε για μια κάποια έκφραση!
Τα κείμενα, πλην ενός με ειδική ένδειξη, αναδημοσιεύονται από τον «Αγώνα» της
Λευκωσίας όπου είχαν πρωτοεμφανιστεί, σαν κυριακάτικες επιφυλλίδες, στην ανήσυχη
περίοδο από το Δεκέμβρη 1974 ως το Σεπτέμβρη 1975. Προηγουμένως, πριν από το
περυσινό πικρό καλοκαίρι, τα ενδιαφέροντα και τα οράματα ήταν για άλλα. Μα τα
σχετικά χαρτιά και κατάλοιπα ξέκοψαν όλα στο πατημένο και κουρσεμένο από τον
Αττίλα σπιτικό. Κι απομένει αυτή εδώ η ταπεινή μαρτυρία για τη νοσταλγία της
Κερύνιας και για τον καημό και τ' όνειρο της Κύπρου και του αγώνα της. Μπορεί η
σύνδεση νάναι ανορθόδοξη· μα ας θεωρηθεί κι αυτό μια από τις παραξενιές ετούτης
της γραφής...