Γιάννης Ψαρουδάκης

Το δώρο της Ελισάβετ

Μετάφραση: Γιάννης Α. Φίλης
2000

Δεν ξαναδιάβασα βιβλίο με τόσο ανθρώπινο περιεχόμενο. Γραμμένο με τόση ζωντάνια. Κάθε λέξη του, διαλεγμένη με προσοχή κι εκφραστικότατη. Είναι μία αυτοβιογραφία. Στο διάβασμά της έχεις την αίσθηση ότι παρακολουθείς από κοντά το ξετύλιγμα μιας κινηματογραφικής ταινίας, που τραβήχθηκε μόλις χθες. Σε συνταράζει η απλότητα και η λογοτεχνική πλοκή των στιγμών μιας ζωής που πάλλεται από τον παλμό της επίμονης βούλησης να αξιολογηθεί με τα πιο αντικειμενικά κριτήρια.

Το δώρο της Ελισάβετ είναι ένα βιβλίο που δεν φυλλομετριέται εύκολα. Κάθε σελίδα του απαιτεί την προσοχή σας. Θέλει να σας μιλήσει, να σας αφηγηθεί μια ολόκληρη ζωή. Μια ζωή σε τρεις κόσμους. Στον κόσμο χωρίς κοσμιότητα, της δίωξης, της δήωσης και του ξεριζώματος. Στον κόσμο της ξενιτιάς, της μεταφύτευσης και του μεγαλώματος χωρίς Μητέρα. Στον κόσμο της σκληρής πραγματικότητας, της πάλης, της επιβίωσης και της Νέας Ζωής.

Το δώρο της Ελισάβετ δεν είναι μυθιστόρημα. Είναι ο ΜΥΘΟΣ - Ο ΛΟΓΟΣ της ζωής. Μιας ζωής απέθαντης, που δεν υποκλίνεται μοιραία και παθητικά μπροστά στη δυναστεία των απέραντων βουνών και ποταμών της ταπείνωσης, της εξουθένωσης και της δυσανάλογης αναμέτρησης. Είναι το άνοιγμα μιας πηγής στην ξερή γη και το πότισμα μιας αναιμικής ρίζας για ξανάνθιση και καρποφορία. όπως εύγλωττα και ευγνώμονα το διακηρύττει ο ευαίσθητος ανιψιός της Ελισάβετ, ο Γιάννης Ψαρουδάκης, όταν κλίνει ευλαβικά το γόνυ του μπροστά στην άγια μνήμη της, με τις δύο τελευταίες γραμμές του ωραίου βιβλίου του.

Το δώρο της Ελισάβετ, τόσο πολύτιμο του στάθηκε του συγγραφέα μας στη διαμόρφωση του προσωπικού του «πιστεύω», όπως το αναλύει στο δεύτερο μέρος του βιβλίου του, που είναι όχι μονάχα μια νουθετήρια για τους νέους ΔΙΔΑΧΗ, αλλά και η προσωπική παρακαταθήκη του Γιάννη Ψαρουδάκη. Το φτωχόπαιδο της χωματόστρωτης οδού Μακεδονίας, αριθμός 70, στα Χανιά της Κρήτης, με το όνειρο ενός αδάμαστου νέου, γεφυρώνει και ενώνει, όπως η αρχαία κόρη Ευρώπη, την Κρήτη με τη σημερινή ήπειρο Ευρώπη και την κόρη της Ευρώπης, την Αμερική. Και ενώνει και τους κόσμους της σ' έναν κόσμο: τον κόσμο της βιοτεχνικής, βιομηχανικής, επιχειρηματικής, ηλεκτρονικής και διαστημικής εξέλιξης και ανάπτυξης του ανθρώπου, που είναι ο ίδιος με τον πολύπλαγκτο του Ομήρου, και τον απροσπέλαστο-δεινό άνθρωπο του Σοφοκλέους.

ο Αρχιεπίσκοπος πρώην Αμερικής Ιάκωβος